Μετάβαση στο περιεχόμενο
Henri de GrossouvreΔοκιμιογράφος ευρωπαϊκής γεωπολιτικής
03

Εξειδίκευση

Διμερείς στρατηγικοί άξονες

Γαλλία-Γερμανία, Γαλλία-Ιταλία, Κεντρική Ευρώπη, διατλαντική σχέση. Δεν σκέφτεται με όρους εδαφών, αλλά με όρους συνδέσεων ανάμεσα σε σημεία που έχουν όνομα — και μια σύνδεση, σε αντίθεση με ένα μπλοκ, είτε αποδεικνύεται είτε διαψεύδεται.

Η θέση

Το λεξιλόγιο του Henri de Grossouvre είναι αποκαλυπτικό: αρμός, κόμβος, υπομόχλιο, άξονας, πορθμέας. Είναι λέξεις σύνδεσης. Η νοερή γεωγραφία του δεν αποτελείται από μπλοκ αλλά από ευθύγραμμα τμήματα που ενώνουν πόλεις — και ένα ευθύγραμμο τμήμα, σε αντίθεση με ένα μπλοκ, μπορεί να επαληθευτεί.

Γαλλία-Γερμανία: από τη θέρμη στη νηφαλιότητα

Ξεκινά από το γαλλογερμανικό ζεύγος, και πιστεύει σε αυτό. Το 2003, ενόψει της τεσσαρακοστής επετείου της Συνθήκης των Ηλυσίων, προτείνει να γίνει η επέτειος αφορμή για μια συνομοσπονδία. Το 2005 υποδεικνύει το Στρασβούργο και την Αλσατία ως θεσμικό και συμβολικό κέντρο μιας πολιτικής επανεκκίνησης και θέτει ως αφετηρία ότι η αναθεώρηση των συνθηκών δεν θα αρκέσει: βιώσιμο πυρήνα αποτελεί μια γαλλογερμανική ομοσπονδία.

Είκοσι χρόνια αργότερα ο τόνος έχει αλλάξει, και αυτό ακριβώς κάνει το σώμα των κειμένων του ενδιαφέρον. Στη Revue Conflits, τον Μάρτιο του 2024, περιγράφει μια αντιφατική γερμανική στρατηγική: δημόσια στήριξη στην Ουκρανία — Patriot, Leopard — και διακριτική διατήρηση διαύλων προς τη Μόσχα. Υποστηρίζει ότι το Βερολίνο ανέθεσε την ενέργειά του στη Ρωσία, την ασφάλειά του στις Ηνωμένες Πολιτείες και ένα μέρος της ανάπτυξής του στην Κίνα, και ότι η Zeitenwende πηγάζει περισσότερο από τον οικονομικό υπολογισμό και τη Zivilmacht παρά από κάποια γεωπολιτική φιλοδοξία. Δεν πρόκειται για μεταστροφή· πρόκειται για μια ανάγνωση που ακολούθησε το αντικείμενό της.

Γαλλία-Ιταλία: μια θέση παλαιότερη από την επικαιρότητά της

Τον Νοέμβριο του 2021, σε συνέντευξή του στο Club Italie-France, υποστηρίζει ότι η Γαλλία και η Ιταλία έχουν, στα χρηματοοικονομικά ζητήματα, περισσότερα κοινά συμφέροντα μεταξύ τους απ’ ό,τι με τη Γερμανία και τις χώρες του Βορρά, υποδεικνύει το διάστημα και τις μεταφορές ως τομείς προτεραιότητας για συνεργασία και δηλώνει ότι η Ρώμη παραμένει η πνευματική και πολιτιστική καρδιά της Ευρώπης.

Πέντε χρόνια πριν από το άρθρο γνώμης για τη Νίκαια. Αυτή η χρονολογική λεπτομέρεια μετρά: τεκμηριώνει ότι ο άξονας Παρισιού-Ρώμης δεν είναι αντίδραση στην επικαιρότητα αλλά θέση που οικοδομήθηκε σε βάθος χρόνου.

Η Κεντρική Ευρώπη, ιδωμένη από τη Βιέννη

Από το 1998 έως το 2002 διευθύνει από τη Βιέννη τον τομέα των μεγάλων πελατών της Alcatel για την Κεντρική Ευρώπη και τη Ρωσία. Όταν το 2015 γράφει για τη Σερβία και την τοποθετεί ως κόμβο ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Μόσχα, δεν πρόκειται για ανάλυση γραφείου: είναι η ανάγνωση κάποιου που δούλεψε στην περιοχή προτού γράψει γι’ αυτήν.

Τι προσφέρει το διμερές σχήμα

Ένας διμερής άξονας έχει μια ιδιότητα που δεν έχουν ούτε τα μπλοκ ούτε οι οργανισμοί: είναι διαψεύσιμος. Μπορεί κανείς να μετρήσει αν η Συνθήκη του Κυρηναλίου παράγει αποτελέσματα, αν το γαλλογερμανικό ζεύγος αντέχει, αν η Σερβία αλλάζει πλευρά. Γι’ αυτό, πιθανώς, επιστρέφει πάντα εκεί.

Βασικά στοιχεία
  • Έζησε τέσσερα χρόνια στη Βιέννη ως διευθυντής μεγάλων πελατών της Alcatel για την Κεντρική Ευρώπη και τη Ρωσία: η ανάγνωσή του για την Κεντρική Ευρώπη δεν είναι από δεύτερο χέρι.
  • Τη θέση του υπέρ μιας γαλλοϊταλικής προσέγγισης τη διατύπωσε ήδη το 2021 σε μια συνέντευξη, πέντε χρόνια πριν από το άρθρο γνώμης του 2026 που την έκανε ορατή.
  • Για τη Γερμανία γράφει το 2024 μια ανάλυση χωρίς περιστροφές: δημόσια στήριξη στην Ουκρανία και διακριτική διατήρηση διαύλων προς τη Μόσχα.
6

Σχετικές δημοσιεύσεις

Άρθρο γνώμης7 Αυγούστου 2026

Νίκαια: η αναβίωση ενός καίριου στρατηγικού ρόλου για τη Γαλλία και την Ιταλία στην Ευρώπη (ανοίγει σε νέα καρτέλα)

Le Cronache Lucane · Le Diplomate

Η πιο πρόσφατη θέση: να γίνει η Νίκαια το κομβικό σημείο ενός άξονα Παρισιού-Ρώμης. Ο συγγραφέας στηρίζει το επιχείρημα στη μακρά ιστορία της πόλης — ελληνική ίδρυση, ρωμαϊκή και κατόπιν πεδεμόντια κληρονομιά, πολιτισμικά ιταλική έως την προσάρτηση του 1860 — και στη Συνθήκη του Κυρηναλίου του 2021, την οποία τοποθετεί, για το γαλλοϊταλικό ζεύγος, στη θέση που κατέχει η Συνθήκη των Ηλυσίων για το γαλλογερμανικό ζεύγος. Η εταιρική σχέση που περιγράφει μετριέται σε ικανότητες: μεσογειακές οδοί, αμυντική βιομηχανία, ενέργεια, ψηφιακές υποδομές, κεφάλαια. Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτα στα ιταλικά, στη Le Cronache Lucane, στις 7 Αυγούστου 2026 — σε μετάφραση του Alessandro Sansoni —, και κατόπιν στα γαλλικά και στα αγγλικά στο Le Diplomate.

Άρθρο15 Μαρτίου 2024

Πόλεμος στην Ουκρανία: το διπλό παιχνίδι της Γερμανίας (ανοίγει σε νέα καρτέλα)

Revue Conflits

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η Γερμανία ακολουθεί μια αντιφατική στρατηγική: δημόσια στήριξη στην Ουκρανία — Patriot, Leopard — και διακριτική διατήρηση διαύλων προς τη Μόσχα. Προβάλλει το επιχείρημα ότι το Βερολίνο ανέθεσε την ενέργειά του στη Ρωσία, την ασφάλειά του στις Ηνωμένες Πολιτείες και ένα μέρος της ανάπτυξής του στην Κίνα, και ότι η Zeitenwende ανάγεται περισσότερο στον οικονομικό υπολογισμό και στη Zivilmacht παρά σε μια γεωπολιτική φιλοδοξία.

Συνέντευξη15 Νοεμβρίου 2021

Συνέντευξη — Γαλλία και Ιταλία: περισσότερο κοινό έδαφος απ' όσο νομίζει κανείς (ανοίγει σε νέα καρτέλα)

Club Italie-France

Συνέντευξη στην οποία υποστηρίζει ότι η Γαλλία και η Ιταλία έχουν, στα χρηματοοικονομικά ζητήματα, περισσότερα κοινά συμφέροντα μεταξύ τους απ' ό,τι με τη Γερμανία και τις χώρες του Βορρά, και κατονομάζει το διάστημα και τις μεταφορές ως τομείς προτεραιότητας για τη συνεργασία. Στην ίδια συνέντευξη δηλώνει ότι η Ρώμη παραμένει η πνευματική και πολιτιστική καρδιά της Ευρώπης. Πέντε χρόνια πριν από το άρθρο γνώμης για τη Νίκαια: η θέση Παρίσι-Ρώμη δεν είναι αντίδραση στην επικαιρότητα.

ΆρθροΜάρτιος 2005

Το Στρασβούργο, η γαλλογερμανική Ένωση και η επανεκκίνηση της πολιτικής Ευρώπης (ανοίγει σε νέα καρτέλα)

Revue Défense Nationale, n° 673

Το άρθρο εξετάζει πώς το γαλλογερμανικό ζεύγος θα μπορούσε να αποτελέσει το βάθρο μιας πολιτικής επανεκκίνησης της Ευρώπης, με το Στρασβούργο και την Αλσατία στον ρόλο του θεσμικού και συμβολικού κέντρου. Η θέση του: η αναθεώρηση των συνθηκών δεν θα αρκέσει· τον βιώσιμο πυρήνα αποτελεί μια γαλλογερμανική ομοσπονδία.

Άρθρο γνώμης29 Ιανουαρίου 2015

Η Σερβία: νέος κόμβος ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ και τη Μόσχα (ανοίγει σε νέα καρτέλα)

Revue Défense Nationale, Tribune T606

Έξι σελίδες για τη Σερβία σε σταυροδρόμι, έπειτα από χρόνια συγκρουσιακών σχέσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ανάλυση αντιμετωπίζει τη χώρα ως αρμό ανάμεσα στον κοινοτικό χώρο και τη Μόσχα — δέκα χρόνια προτού το ζήτημα επανέλθει στο επίκεντρο.

ΆρθροΦεβρουάριος 2003

Η αναθεώρηση της Συνθήκης των Ηλυσίων, η Ευρώπη και η Ρωσία (ανοίγει σε νέα καρτέλα)

Revue Défense Nationale, n° 650

Γράφτηκε ενόψει της τεσσαρακοστής επετείου της Συνθήκης των Ηλυσίων. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η Γαλλία και η Γερμανία θα έπρεπε να αξιοποιήσουν την αναθεώρηση αυτή για να συγκροτήσουν μια συνομοσπονδία και να οικοδομήσουν από κοινού μια ευρωπαϊκή πολιτική έναντι της Ρωσίας, στηριγμένη σε κοινά οικονομικά, πολιτιστικά και στρατηγικά συμφέροντα.

Επικοινωνία