Η Revue Défense Nationale εκδίδεται από το 1939. Κανείς δεν δημοσιεύει εκεί εννέα φορές κατά τύχη, και κανείς δεν δημοσιεύει εκεί απόψεις: δημοσιεύει αναλύσεις θεμελιωμένες σε γεγονότα, τις οποίες ελέγχει μια συντακτική ομάδα που γνωρίζει το αντικείμενο. Είναι το στερεότερο θεμέλιο αυτού του έργου, και ταυτόχρονα το λιγότερο γνωστό στο ευρύ κοινό.
Βουκουρέστι, 2008: μια ανάγνωση χρονολογημένη και επαληθεύσιμη
Τον Απρίλιο του 2008, ο πρόεδρος Bush ανοίγει τη μεγαλύτερη σύνοδο κορυφής στην ιστορία του ΝΑΤΟ θέτοντας την ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας ως προτεραιότητα της Ουάσιγκτον. Μια γαλλογερμανική πρωτοβουλία, σε συνεννόηση με τη Μόσχα, τους αρνείται το καθεστώς του επίσημου υποψηφίου.
Ο Henri de Grossouvre συνάγει, την ίδια χρονιά, ένα συμπέρασμα που η επίσημη αγγλική περίληψη του περιοδικού διατυπώνει ως εξής: το επεισόδιο καταδεικνύει τη σχετική γεωπολιτική παρακμή της Αμερικής. Γραμμένο το 2008. Τη θέση μπορεί κανείς να τη συζητήσει· δεν μπορεί να τη χρονολογήσει εκ των υστέρων.
Αρχιτεκτονική ασφάλειας, όχι σχολιασμός
Την επόμενη χρονιά, μαζί με τον Pierre Pascallon, υποστηρίζει ότι η Μεγάλη Ευρώπη υπάρχει «από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια» και περιλαμβάνει επομένως την ευρωπαϊκή Ρωσία — και συνάγει από αυτό μια επιχειρησιακή συνέπεια: τη σύγκληση διεθνούς διάσκεψης και την αντιμετώπιση της πανευρωπαϊκής ασφάλειας στο πλαίσιο του ΟΑΣΕ. Και εδώ η προσέγγιση είναι αρχιτεκτονική. Η διάγνωση δεν είναι παρά η εισαγωγή.
Ο δημοκρατικός έλεγχος της εμπλοκής
Τον Ιούνιο του 2026 συνυπογράφει με άλλους τριάντα έναν — κοινοβουλευτικούς, ανώτατους αξιωματικούς, πανεπιστημιακούς, μεταξύ των οποίων ο Pierre Lellouche και ο Jacques Sapir — ένα άρθρο γνώμης που δεν ανήκει στον σχολιασμό αλλά στο εφαρμοσμένο συνταγματικό δίκαιο. Προτείνονται εννέα μέτρα: συνταγματική ενίσχυση του άρθρου 35, νομικός ορισμός της ιδιότητας του συνεμπολέμου, υποχρεωτική κοινοβουλευτική συζήτηση για τα ζωτικά συμφέροντα, δυνατότητα προσφυγής σε δημοψήφισμα για τις μείζονες στρατηγικές δεσμεύσεις.
Σκοπός του κειμένου δεν είναι να διαλέξει ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα. Είναι να ορίσει ποιος αποφασίζει, με ποια διαδικασία και υπό ποιον έλεγχο. Πρόκειται για ζήτημα θεσμικής μηχανικής, και ακριβώς εκεί η διατύπωση προτάσεων ξεχωρίζει από το κύριο άρθρο.
Τα Βαλκάνια, η Σερβία, οι κρίσιμες υποδομές
Δύο οπτικές συμπληρώνουν τον τομέα. Η πρώτη είναι βαλκανική: ήδη από το 2015, ένα εξασέλιδο άρθρο γνώμης παρουσιάζει τη Σερβία ως κόμβο ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Μόσχα — δέκα χρόνια προτού το ζήτημα επανέλθει στο προσκήνιο.
Η δεύτερη είναι λιγότερο αναμενόμενη και αξίζει να σταθεί κανείς σε αυτήν. Το 2021 αφιερώνει μια βιβλιοκρισία στο Guerre et Eau («Πόλεμος και Νερό») του Franck Galland και κρατά το ουσιώδες: τις υποδομές νερού ως στόχο και ως όπλο, από τη χλωρίωση του νερού των στρατευμάτων στο Βερντέν έως τις καταστροφές φραγμάτων, και κατόπιν τα σύγχρονα τρωτά σημεία — αφαλάτωση, ενεργειακή εξάρτηση, κυβερνοαπειλές. Εδώ η άμυνα συναντά τον πυλώνα των τεχνολογιών κυριαρχίας.